Μια πολύ ισχυρότερη ενσωμάτωση των φαρμακοποιών της κοινότητας στις οδούς φροντίδας του καρκίνου μπορεί να θεσπιστεί μετά το εξιτήριο από το νοσοκομείο, με έμφαση στη συμμόρφωση και τη συμφιλίωση της φαρμακευτικής αγωγής, καθώς και στην κατάλληλη χρήση δαπανηρών θεραπειών. Τα φαρμακεία της κοινότητας διαθέτουν πληροφορίες που εξακολουθούν να υποχρησιμοποιούνται στην παρακολούθηση των ασθενών.
Στην ογκολογία, οι θεραπείες χορηγούνται ολοένα και περισσότερο εκτός νοσοκομείου, στην κοινότητα. Εν τω μεταξύ, οι ασθενείς ζουν με την ασθένειά τους στο σπίτι, αντιμετωπίζοντας ερωτήματα, παρενέργειες και δυσκολίες με την τήρηση της θεραπείας.
Σε αυτό το δύσκολο ταξίδι, το φαρμακείο κατέχει μια μοναδική θέση: αυτή του προσβάσιμου επαγγελματία υγείας, ικανού να συλλέξει όσα ο ασθενής δεν λέει πάντα στον ογκολόγο.
Δεν πρόκειται μόνο για τη χορήγηση φαρμάκων. Πρόκειται επίσης για τη συμμόρφωση και τις ερωτήσεις που μπορούν να τεθούν. Ο φαρμακοποιός αποτελεί έναν συμπληρωματικό κρίκο στο ταξίδι του ασθενούς, ο οποίος σήμερα παραμένει αόρατος στα δεδομένα υγείας.
Τα δεδομένα εγγύτητας εξακολουθούν να υποχρησιμοποιούνται
Οι φαρμακοποιοί της κοινότητας διαθέτουν πληθώρα πολύτιμων, αλλά σε μεγάλο βαθμό αδόμητων πληροφοριών: πραγματική συμμόρφωση, ανοχή στη θεραπεία, ερωτήσεις των ασθενών, δυσκολίες στη λήψη φαρμάκων, παρεξηγήσεις και ανεπαίσθητα προειδοποιητικά σημάδια. Όλα αυτά τα δεδομένα από το φαρμακείο σπάνια ενσωματώνονται στη συνολική αξιολόγηση της πορείας φροντίδας των ασθενών. Αυτό το τυφλό σημείο στερεί από το σύστημα μια λεπτομερή κατανόηση των πραγματικών εμπειριών των ασθενών.
Στην ογκολογία, αυτή η απώλεια πληροφοριών καθίσταται ακόμη πιο προβληματική, δεδομένου ότι οι θεραπείες είναι πολύπλοκες, δαπανηρές και συχνά χρονοβόρες. Οι φαρμακοποιοί μπορούν να βοηθήσουν στη βελτίωση της παρακολούθησης, στη διασφάλιση της ασφαλούς λήψης φαρμάκων και στην καλύτερη καταγραφή των αναγκών των ασθενών εκτός νοσοκομείου.
Η σύνδεση κοινότητας και νοσοκομείου ως προϋπόθεση για την ασφάλεια
Οι νοσοκομειακοί και οι κοινοτικοί φαρμακοποιοί πρέπει να γνωρίζονται καλύτερα μεταξύ τους.
Το εξιτήριο από το νοσοκομείο δεν μπορεί πλέον να αποτελεί μια απλή διοικητική μεταφορά. Πρέπει να γίνει ένα οργανωμένο μέρος του ταξιδιού του ασθενούς. Αυτό απαιτεί τον εντοπισμό του φαρμακοποιού της κοινότητας, την προετοιμασία για τη συνέχεια της φροντίδας, τη διευκόλυνση της συμφιλίωσης της φαρμακευτικής αγωγής και την τακτική επικοινωνία μεταξύ της κοινότητας και του νοσοκομειακού περιβάλλοντος.
Η γνωριμία με τους νοσοκομειακούς φαρμακοποιούς της περιοχής και η οικοδόμηση σχέσεων μαζί τους είναι θεμελιώδεις. Από εκεί και πέρα, μπορεί το φαρμακείο να προετοιμαστεί για το εξιτήριο από το νοσοκομείο, να πραγματοποιήσει τη συμφιλίωση της φαρμακευτικής αγωγής, να σχεδιάσει το ταξίδι του ασθενούς και να του παρέχει τις καλύτερες συμβουλές.
Συνάφεια: αποκλιμάκωση, επαναχρησιμοποίηση, καλύτερη θεραπεία
Ο ρόλος του φαρμακοποιού συνδέεται με ένα σημαντικό οικονομικό ζήτημα: τη σημασία και το κόστος των θεραπειών.
Στην ογκολογία, ορισμένα φάρμακα έχουν πολύ υψηλό κόστος. Ειδικότερα, υπάρχουν κουτιά αξίας πολλών χιλιάδων ευρώ, τα οποία μερικές φορές καταστρέφονται, ενώ θα μπορούσε να εξεταστεί η ασφαλής επαναχρησιμοποίησή τους. Επίσης, σημασία έχουν η αποκλιμάκωση της θεραπείας, η απόσταση μεταξύ των δόσεων, η επαναξιολόγηση της διάρκειας της θεραπείας και η ανάπτυξη κατευθυντήριων γραμμών για βέλτιστες πρακτικές.
Στόχος δεν είναι η παροχή λιγότερης φροντίδας, αλλά η παροχή καταλληλότερης φροντίδας. Η έρευνα, τα δεδομένα υγείας, η τεχνητή νοημοσύνη και η εμπειρία στο πεδίο θα πρέπει να επιτρέψουν την καλύτερη χρήση των διαθέσιμων θεραπειών, να περιορίσουν τη σπατάλη και να κατευθύνουν τις δαπάνες προς την πιο κατάλληλη φροντίδα.
Κατακτήστε ένα μερίδιο στην έρευνα
Οι φαρμακοποιοί της κοινότητας μπορούν να συμμετέχουν περισσότερο στην έρευνα.
Η στενή επαφή τους με τους ασθενείς τούς δίνει μια μοναδική ικανότητα να καταγράφουν την πραγματική εμπειρία των θεραπειών. Στην ογκολογία, όπως και σε άλλες παθολογίες, αυτή η συμβολή θα μπορούσε να εμπλουτίσει τις μελέτες, να βελτιώσει τα δεδομένα αναφοράς και να φέρει στο φως πληροφορίες που είναι αδύνατο να συλλεχθούν μόνο από το νοσοκομείο.
Το μήνυμα είναι σαφές: το φαρμακείο δεν πρέπει να παραμένει στο περιθώριο της ογκολογικής φροντίδας. Μπορεί να γίνει ένας κλινικός και επιστημονικός σύνδεσμος.
Υπό την προϋπόθεση, ωστόσο, ότι θα δημιουργηθούν τα εργαλεία, οι σύνδεσμοι και η χρηματοδότηση που θα επιτρέψουν τη μετατροπή αυτής της εγγύτητας σε ένα πραγματικό πλεονέκτημα υγείας.
Πόπη Χαραμή
