Η υπόθεση του εργαστηριακού ατυχήματος ως πηγή της πανδημίας, έχει αποκτήσει αξιοπιστία τις τελευταίες ημέρες μετά τη δημοσίευση στο περιοδικό “Science” μίας επιστολής που υπέγραψαν περίπου είκοσι επιστήμονες και υποστηρίζουν αιτήματα για νέα έρευνα σχετικά με τις πιθανές ρίζες του ιού και παροτρύνουν τα κινεζικά εργαστήρια και οργανισμούς να ανοίξουν τα αρχεία τους σε ανεξάρτητες αναλύσεις.
«Οι θεωρίες της τυχαίας απελευθέρωσης από ένα εργαστήριο και οι ζωονοσολογικές συνέπειες παραμένουν βιώσιμες.
Η γνώση του τρόπου εμφάνισης του Covid-19 είναι απαραίτητη για την ενημέρωση των παγκόσμιων στρατηγικών για τον μετριασμό του κινδύνου μελλοντικών εστιών», αναφέρουν οι επιστήμονες.
Η δημοσίευση αυτή δημιουργεί ένα νέο ενδιαφέρον για την ύπαρξη εργαστηριακού ατυχήματος για την εμφάνιση της πανδημίας.
Αλλά παράλληλα έρχεται στο προσκήνιο και η αποκάλυψη από έναν ανώνυμο πληροφοριοδότη τριών ακαδημαϊκών έργων που πραγματοποιήθηκαν τα τελευταία χρόνια στο Ινστιτούτο ιολογίας της Wuhan (WIV).
Σύμφωνα με δημοσιεύσεις, το έργο αυτό, το οποίο υποστηρίχθηκε το 2014, το 2017 και το 2019 και το οποίο δεν είχε δημοσιευτεί ποτέ, θέτει υπό αμφισβήτηση ορισμένα δεδομένα που είχε στη διάθεσή της προηγουμένως η διεθνής επιστημονική κοινότητα.
Ειδικά «σχετικά με τον αριθμό και τη φύση των κορωνοϊών που διατηρούνται από το WIV, για τα πειράματα που πραγματοποιήθηκαν σε αυτούς τους ιούς και ακόμη και για την ακεραιότητα των ιογενών γενετικών αλληλουχιών που δημοσιεύθηκαν τους τελευταίους μήνες από το Ινστιτούτο Ερευνών της Wuhan».
Μία από αυτές τις εργασίες επικεντρώνεται στον ιό που ονομάζεται RaTG13, τον κορωνοϊό που είναι πιο κοντά στο SARS-CoV-2 που είναι γνωστός μέχρι σήμερα.
Η γενετική ακολουθία αυτού του στελέχους δημοσιεύθηκε το 2020 από ερευνητές του WIV.
Ένας Ιταλός επιστήμονας, ωστόσο, σημειώνει ότι μέρος του γονιδιώματος αυτού του ιού έχει ήδη υποβληθεί σε αλληλουχία στη Wuhan το 2016 με ένα άλλο όνομα: Ra4991.
«Αυτός είναι ο ίδιος ιός που μετονομάστηκε απλά σε RaTG13 το 2020», επιβεβαιώνει ως απάντηση ο ιολόγος Shi Zhengli, διευθυντής του εργαστηρίου υψηλής ασφάλειας του WIV.
Τα RaTG13 και Ra 4991 είναι συνεπώς ένας και ο ίδιος ιός;
Η ανάλυση της διατριβής του 2019 έρχεται σε αντίθεση με αυτόν τον ισχυρισμό και υποδηλώνει ότι σημαντικές διαφορές εντοπίζονται στο μέρος του γονιδιώματος που αντιστοιχεί στο spicule (ή «Spike»), της πρωτεΐνης που επιτρέπει στον ιό να εισέλθει στα κύτταρα του ξενιστή του.
Τουλάχιστον 10 έως 15 μεταλλάξεις θα είχαν πραγματοποιηθεί μεταξύ του στελέχους Ra4991 και RaTG13, σε ένα πεδίο που παίζει βασικό ρόλο για τη μολυσματικότητα του ιού, εκτιμούν οι ειδικοί.
Και αυτό είναι ένα από τα πολλά παραδείγματα ανακρίβειας και παραλείψεων που δημιουργούν αμφιβολίες για την πραγματική δραστηριότητα του Ινστιτούτου και για τον αριθμό των στελεχών του κορωνοϊού που εξακολουθούν να υπάρχουν εντός του WIV.
